Ook wel eens gedacht 'brak ik maar een been ofzo. Lekker eindelijk die stapel boeken lezen waar ik maar niet aan toe kom. Of uren op de bank netflixen'. Bij mij is die gedachte wel eens door mijn hoofd geflitst. Nu ik zes weken met een gebroken been door het leven ben geploeterd weet ik heel zeker dat het alleen maar pijn en ongemak met meebrengt. Dat alle 'gewone' handelingen heel veel tijd kosten en ik heel veel niet kon doen wat ik wel wilde.

Zo miste ik voor het eerst tijdens mijn COC-voorzitterschap de roze kerstviering. Eind van het jaar vind ik altijd een mooi moment om even stil te staan bij wat er het afgelopen jaar is gebeurd. De context van de mooie kerk aan de Keizersgracht in Amsterdam, de 'voorgangers' en artiesten en de betekenisvolle teksten en liedjes, helpen me daarbij. Want zonder religieus te zijn herken ik me in het motto van die kerk: 'in de drukte van de stad en het alledaagse bestaan, bieden wij een plek voor rust, zingeving, religie en levensvragen.'

Nu ik letterlijk ineens stil ben komen te staan was er, ook zonder kerkdienst, veel tijd om te denken aan wat mij afgelopen jaar mij heeft gemotiveerd, gekost, gebracht, gedreven. En wat me motiveert om me nog een jaar vol in te zetten voor het COC. En dat is veel. Heel veel.  

De mail van de jongere die ons bedankte voor onze inzet voor een meer genderneutrale samenleving. Die sinds november zielsgelukkig is als ze 'beste reizigers' hoort omdat ze zich door 'dames en heren' niet aangesproken voelde. Het berichtje van een facebook-vriend die net als wij enorm kwaad was omdat de HIV-preventiepil PReP niet versneld wordt ingevoerd en vraagt of hij iets kan bijdragen aan onze strijd. Een gymzaal vol met enthousiaste mensen, tijdens de landelijke ontmoetingsdag voor LHBTI's met een verstandelijke beperking. De slotvraag van 2 gymnasiasten die me interviewden voor hun profielwerkstuk: 'jullie doen al zoveel, is er nog iets dat wij kunnen doen?'. En natuurlijk de doorstart van Zij aan Zij als digitaal platform, waardoor directe interactie met LBT-doelgroep blijft bestaan.

Als COC voorzitter voel ik mij gesteund en voortgestuwd door jullie, de krachtige en kleurrijke LHBTI gemeenschap. Zoals in het lied dat vaak op het programma van de roze viering staat:

I am strong when I am on your shoulders
You raise me up to more than I can be

Ik wens jullie allemaal een prachtig 2018!