Hoogstpersoonlijk: 'Afscheren doet pijn. Wat voor de meeste mannen gewoon een baard is, is voor veel transmannen een kostbaar stukje identiteit.'

'Mijn transitieproces ging langzaam' vertelt Mark (32). 'Je kan het vergelijken met het planten van een zaadje. Het creëren van een plant kost tijd en het helpt niet wanneer je het zaadje uit de grond probeert te staren. Nadat ik voor het eerst hormonen had gekregen, bekeek ik mezelf elke dag grondig in de spiegel om te zien of er al iets veranderd was. Op mijn eerste stoppels was ik onvoorstelbaar trots. Daar kon ik een stuk identiteit mee laten zien.' Mark zegt ter verduidelijking 'Als je aan de hormonen begint, verandert je lichaam maar je wordt niet langer, je handen en voeten groeien niet, het is maar afwachten of je stem echt zakt en of je redelijke baardgroei krijgt.'

'Langzaam en met tijd -veel tijd- heb ik een baardje gegroeid, dat voelde echt als een verworvenheid. Eindelijk waren de veranderingen ook zichtbaar voor anderen en begon 'de buitenwereld' anders op mij te reageren. En toen kwam het virus. Het virus waarvan men eerst zei dat gewoon 'een griepje' was. Iedereen moet op diens manier meehelpen, dus ook ik. Voor de een betekent dat thuisblijven, voor de ander juist boodschappen doen voor degenen die thuis moeten blijven en weer een ander -als je een van vitale beroepen hebt- moet je juist een extra tandje bijzetten. Ik heb ook een van die vitale beroepen en dus werk ik door. Maar, niet alle maatregelen treffen iedereen op dezelfde manier.