Ik heb twee moeders, mijn broertje en ik zijn van een onbekende donor, dus er zijn geen andere ouders in beeld. We zijn heel vrij opgevoed en altijd erg aangemoedigd om onszelf te zijn, 'want er zijn al zoveel anderen'. We konden thuis altijd overal over praten. Tegen het einde van de basisschool had ik het moeilijk met het feit dat ik uit een 'raar' gezin kwam en geen vader had. Daar zijn mijn moeders heel erg goed mee omgegaan. We hebben er veel over gesproken en mijn moeders zijn actief op zoek gegaan naar meisjes van mijn leeftijd die uit een vergelijkbaar gezin kwamen, en hebben mij met een paar van hen in contact gebracht. We werden een soort lotgenotengroepje van 12-jarigen, haha. Het heeft erg geholpen toen. Twee van die meiden spreek ik nog steeds, en zij zijn ook eigenlijk de enigen met wie ik mijn huidige probleem kan bespreken. Ik ben nu 20, woon niet meer thuis en studeer in een andere stad. Ik heb ontdekt, onderzocht en ervaren dat ik lesbisch ben, maar ik durf het niet aan mijn moeders te vertellen.

Dat klinkt natuurlijk heel gek. Mijn moeders zijn zelf lesbisch, wat is dan het probleem, zou je zeggen. Het is ook meer dat ze een beeld van mij hebben wat niet klopt, en ik ben bang om dat aan diggelen te slaan. Mijn moeders hebben er altijd heel erg op gehamerd dat we vrij zijn om onze eigen keuzes te maken. Wat vrienden of studie betreft, en zeker in de liefde. Maar ze zijn er altijd automatisch vanuit gegaan dat ik op jongens val. Dat was