Het was kerstmis 2013. Ze was net een paar dagen terug uit het ziekenhuis en we wisten allebei: Als ze terug zou moeten zou dat waarschijnlijk voor het laatst zijn. Mijn vrouw streed al jaren tegen kanker, uitgezaaid naar de meest onmogelijke plekken, elke behandeling was geprobeerd en vervolgens afgestreept: Er was niets meer voor haar te doen. We hadden er een soort berusting over, de tranen waren op en het lijden lang genoeg geweest. Ze kon niet meer, ik kon haar pijn niet wegnemen en dat brak mijn hart keer op keer. Ik heb me schuldig gevoeld en wilde haar plek innemen: Waarom niet ik, ik heb zo lang gerookt, ongezond geleefd. Waarom moet zij deze ziekte krijgen en ben ik gezond? Het is niet eerlijk. Maar hoe boos ik ook was, op de schepper, de wereld, alles en iedereen: Haar zou het niet helpen. Dus ik stond naast haar. Hield haar vast, was nabij en gaf haar alle liefde die ik had. Dit zou onze laatste kerst samen zijn.

Ik had, toen ze nog in het ziekenhuis lag, het hele huis versierd. De grootste en mooiste boom die ik kon vinden stond midden in de kamer, met rode, groene en zilveren ballen, gele lichtjes en een engel als piek. Ik had schuim-sneeuw gespoten in de raamkozijnen en dennenappels neergelegd, de