'Ik heb sinds een half jaar een nieuwe vriendin. We hebben besloten dat we samen serieus voor een relatie gaan, maar er is één kwestie waarover we het niet eens worden. Zij heeft twee kinderen, een jongen van acht en een meisje van zes, uit haar eerdere huwelijk met een man en is dus co-ouder.

Persoonlijk heb ik niks met kinderen en ik heb ook geen zin om de dagen dat de kinderen bij haar zijn bij haar thuis te komen. Ik ga dan fijn dingen voor mezelf doen en vermaak me wel.

Mijn vriendin vindt het jammer dat ik een belangrijk stuk van haar leven niet met haar wil delen. Sterker, ze is heftig teleurgesteld, maar ik kies voor haar, niet voor de rest van haar gezin. Ze vindt dat je haar en haar kinderen niet los van elkaar kunt zien. Wat zou jij doen?'

Vraag je vriendin zich in jou te verplaatsen
'Tja, zij kan jou ook niet los zien van je wens om zonder kinderen door het leven te gaan. Ik kan me zo ergeren aan dat gedwingeland van moeders. Waarom moet jij met háár meegaan? Andersom kan ze ook jou proberen te begrijpen. Zeg haar dat! Ze herinnert zich vast nog wel de tijd dat ze geen kinderen had en hoe heerlijk vrij en blij dat voelde. Het moederschap wordt zwaar overschat, is mijn stellige mening. Zolang alles goed gaat, prima, maar dat weet je nooit zeker. Altijd maar zorgen, dat zie ik zo duidelijk om me heen. Ik heb er ook geen zin in. Snap je helemaal, groot gelijk!' - Sandra

Een beetje betrokkenheid
'Ik vind je houding ten opzichte van haar kinderen een beetje, jawel, kinderlijk. Want leuk of niet, haar kinderen gaan voor haar altijd eerst komen en jij bent kort daarna een belangrijke tweede. Je wilt een serieuze relatie met haar en dat betekent dat je ook met haar kinderen te maken krijgt. Je hoeft