Hij noemt het zijn missie om te schrijven over gender- en seksuele diversiteit in kinderboeken. Opdat álle kinderen zich thuis voelen in een boek en zichzelf erin kunnen herkennen. Onlangs verscheen Pims eerste dichtbundel, vol queer gedichten en 'vanzelfsprekende' LHBTIQ+ personen.    

Met zijn prentenboek Het lammetje dat een varken is, het allereerste Nederlandstalige prentenboek met een transgenderthema, won Pim Lammers (29) in 2018 pardoes een Zilveren Griffel. Het maakte hem de jongste Griffel-winnaar ooit. Prachtig, maar de onverwachte status van kinderboekenschrijver schiep ook verwachtingen.  

Pim: 'Er ging een wereld voor me open. In kinderboeken kan alles. Lange tijd was ik zoekende welke richting ik op wilde met mijn werk.'

Totdat hij zich realiseerde hoe een groot gebrek er is aan kinderboeken over gender- en seksuele diversiteit. 'Dáár zou ik iets kunnen bereiken, dacht ik. Want ik ben zélf queer. Ik ken die thema's.'

Een paar jaar later en talloze titels verder is de koers verworden tot Pims zelfbenoemde missie als kinderboekenschrijver.

'Enerzijds vind ik het belangrijk dat dit een rol krijgt in kinderliteratuur. Want dat gebeurt nog veel te weinig. Maar queer thema's zijn daarnaast gewoon onderdeel van mijn leven. Het is wat ik meemaak en hoe ik naar de wereld kijk.'

Waardevolle rolmodellen

De jonge auteur weet als geen ander hoe waardevol rolmodellen zijn voor kinderen. Hij had er in zijn eigen jeugd graag meer gehad. En niet alleen in boeken.

'Ik weet nog dat ik de televisieserie Peperbollen keek. Ik was een jaar of zeven. Daar zat een jongen in die ik heel graag wilde zijn. Achteraf gezien was het al een soort verliefdheid. Hoe fijn was het geweest voor mij wanneer die jongen in de serie verliefd was geworden op een andere jongen. Als ik mezelf in hem had kunnen herkennen.'

Het zou echter nog jaren duren, voordat Pim zijn eerste rolmodel vond. 'Dat was Brian, in het boek See you in Timboektoe, van Carry Slee. Ik had het toevallig geleend van mijn zus. Brian werd daarin  verliefd op zijn beste vriend. Dat was zó'n eyeopener voor mij. Ik herinner me het gevoel van opwinding, nervositeit en geluk dat door me heen ging. Het was dus helemaal niet raar wat ik voelde! Ik was niet de enige!'

Het is precies die ervaring die Pim zijn lezers hoopt te geven.  

'In zekere zin schrijf ik nu de boeken die ik zelf gemist heb in mijn jeugd. Ik wil kinderen daarmee een thuis bieden. Een plek waar ze zichzelf kunnen tegenkomen. Net zoals je LHBTIQ+- personages in het gewone leven tegen kunt komen.'

De queer personages komen in Pims werk dan ook heel terloops en vanzelfsprekend voorbij. Hun aanwezigheid ligt