Kleinkunstenaar Naomi Antonius heeft kortgeleden een nieuw nummer uitgebracht over haar liefde voor vrouwen. Het nummer, genaamd Geen Woorden Voor, staat volgens Naomi in het algemeen voor de liefde. 'Dat is iets wat wij universeel met elkaar delen en dat is iets waar geen woorden voor zijn,' vindt Naomi. Op dit moment is ze druk bezig met de voorbereidingen voor de theatervoorstelling - met dezelfde titel - die eind dit jaar te zien zal zijn. Waar haalt Naomi haar inspiratie vandaan? Hoe zit het met de representatie van queer vrouwen in de kleinkunst? En wat betekent queer zijn voor haar? Ik sprak Naomi - onder het genot van een cappuccino - op een zonnige vrijdagochtend in het Westerpark in Amsterdam.

Poster & foto's gemaakt door Andrea Roëll.

Naomi vertelt: 'Vorig jaar deed ik in de aanloop naar Pride mee aan een voorstelling genaamd Pride Chantant. De ondertitel was gekscherend: Een potje zingen met de poten. Het woord pot wordt gezien als een scheldwoord voor lesbische vrouwen en poot voor homoseksuele mannen. Omdat wij zelf deel uitmaken van de queer gemeenschap vonden we wel dat we deze titel mochten gebruiken. Irene Hemelaar had contact met Evert de Vries, de initiator van Pride Chantant. Hij vroeg haar of ze nog vrouwen kende die mee wilden doen. Zo kwamen ze al vrij snel bij mij uit.'

Bekende queer artiesten

'Evert de Vries kwam met het idee om vijf dagen lang een voorstelling te draaien met vooral bekende queer artiesten uit de kleinkunst. Maar dat bleken vooral oudere witte mannen zijn. Het idee was om liedjes te zingen uit de kleinkunst van de afgelopen jaren. Maar tijdens het kiezen van de nummers kwamen we erachter dat er in de kleinkunst eigenlijk - losstaand van een paar lesbische vrouwen die hier rondlopen - heel weinig zwarte lesbische vrouwen zijn. En er zijn wel liedjes voor homoseksuele mannen, maar geen nummers voor lesbische vrouwen. Ik besloot daarom om zelf, samen met Ko de Laat (tekst) en Paul Tijink (compositie) een nummer te schrijven over vrouwenliefde. En dat is Geen Woorden Voor.'

Waar gaat het nummer over?

'Het nummer Geen Woorden Voor gaat over het feit dat ik een wandelende metafoor ben voor al die hokjes die ik kan aftikken op het moment. Ik word in allerlei hokjes gezet door onze samenleving, omdat ik zwart (en wit), queer én vrouw ben. Deel uitmaken van de lhbtq+ gemeenschap is op dit moment populair. Zwart zijn is hip. Vrouw zijn, emancipatie is hip. Iets anders doen dan anders is hip. Dat vind ik hilarisch, want als ik nu iets doe op het podium wordt het erkend. Toen ik dat 15 jaar geleden deed werd er niet naar gekeken. Ik ben bijvoorbeeld al op mijn 17e uit de kast gekomen, hoewel ik het eigenlijk niet eens zo zou noemen. Niemand in mijn omgeving – behalve mijn moeder - maakte er een groot ding van.'

'Toen ik mijn moeder vertelde dat ik op vrouwen val is ze gelijk taart gaan halen om het te vieren. Drie weken later had ze het er nog steeds over hoe blij ze ermee was. Op een gegeven moment zei ik tegen mijn moeder: 'Nou, mam, het feestje is nu wel voorbij hoor.' Vlak daarna, op mijn 18e, ging ik naar de toneelschool. Een jaar daarna ging ik in de homohoreca werken. Door mijn werk in de 'gay scene' maakte ik zelf ook al snel deel uit van de lhbtq+ gemeenschap.'

Queer-zijn als identiteit

'Toen ik jong was zag ik mijn queer-zijn heel erg als mijn identiteit. Ik dacht; ik ben Naomi en ik val op vrouwen. Maar nu ik ouder werd merk ik dat dat helemaal niet klopt. Het is een