Janneke Bosman is personal coach in geaardheid en coming-out, daarnaast begeleidt zij in thema's zoals carrière en burn-out, liefde & relatie, en eetproblematiek. Zij schreef eerder het boek Van Boulimia naar Coming-Out. Meer informatie: www.jannekebosman.nl

Janneke deelt met ons het wel en wee van haar roze gezin. Samen met haar vriendin en hun dochtertje maakt ze van alles mee, ook op het gebied van gay.

Hoe werkt dat nu, zo'n roze gezin? Da's toch eigenlijk gewoon hetzelfde inmiddels als ieder ander gezin? Want tsja, tegenwoordig is een 'normaal' gezin eerder uitzondering dan regel, met alle vormen van ouderschap en samenwonen die we nu kennen. Natuurlijk is een roze gezin ook helemaal hetzelfde! En ergens juist ook weer helemaal niet. Want als je erin duikt, dan zie je tal van situaties die toch nét even helemaal anders zijn…

Ons gezin

Zo, hier komt 'ie dan. Een superkwetsbaar verhaal. Wel of niet doen? Dat gaat er nog steeds door mijn hoofd, zelfs nu ik het schrijf. Maar blijkbaar doe ik het toch.

We zitten erin en hij gaat hard: rollercoaster nummer 2. Voor wie het nog weet; ik heb ooit een eerdere column geschreven: Rollercoaster naar ons gezin. [Lees 'm hier, red.]

Het voelt superkwetsbaar dit op te schrijven en te delen, want wat gaat de uitkomst zijn? Die is er nog niet. We zouden heel graag ons mooie gezin willen uitbreiden. Maar of dat gaat lukken? De vorige keer was dat namelijk nog niet zo makkelijk. De allerlaatste inseminatiepoging was raak, met daaraan voorafgaand miskramen.

We dachten dat het een mooi proces zou zijn, maar het werd heel spannend en ook verdrietig. Met een prachtige, prachtige uitkomst. Dik twee jaar is ze nu alweer. Wat gaat dat snel he? Ja, ik weet het. Dé uitspraak onder ouders. En toch is het echt zo.

Heel voorzichtig en met heel veel zin en spanning zijn we er weer ingestapt. Negen inseminatiepogingen krijgen we. En ja hoor, poging drie was raak. We konden het niet geloven. Zo snel al, zou het dan echt dit keer? Zonder een miskraam, zo snel al raak?

Een kleintje erbij. De babyboekjes, zoals Bobbi en de baby, had ik al gehaald bij de bieb. Zo kon ons dochtertje vast wennen aan het idee. Ik was in de zevende hemel. Onze kleine ook; ze knuffelde al heel wat af met mijn buik.

Wat wel spannend was, was het bijna dagelijkse kleine beetje bloedverlies. Maar, ik voelde me enorm zwanger: vol, misselijk en met die heerlijke hormonen erbij. En ineens zin in vlees, terwijl ik toch echt vegetariër ben. De dag van de eerste echo kwam dichterbij. Zo spannend. Mijn stemming ging op en neer. De ene keer wist ik dat het goed zat en was ik ontzettend vrolijk, de andere keer, bij meer bloedverlies, wist ik dat het voorbij was en voelde ik me verdrietig.

De dag van de echo brak aan. Wat zagen we daar? Een kloppend hartje, zei de arts. Ja, dat was toch echt te zien. Het klopte sterk en snel, dat was duidelijk. Ik kon het bijna niet geloven, en een gevoel van intens geluk overviel me. Meteen daarop zei de arts: 'Een kloppend hartje, maar wat we zien is erg klein.' De rollercoaster ging door. 'Zo hoort het eigenlijk niet, het hoort een stuk groter te zijn in deze fase,' zei ze. Poef, weg was het geluksgevoel, en een angst overviel me.