Ze zou laat thuis zijn vandaag en dat was maar goed ook. Ik had meer tijd nodig. De vaat stond nog her en der verspreid en belangrijker: ik moest de douche nog droogmaken. Als ze thuis zou komen in deze eh.. situatie, dan hadden we de poppen aan het dansen. Als een razende rende ik door de kamer om de laatste sporen te verbloemen. Had ik kussens verplaatst? Het raam was toch dicht toen ik aankwam? Ik deed dit nou altijd, na een hele dag hier wist ik niet meer hoe ik de boel had aangetroffen. Ik nam me voor om de volgende keer foto's te maken als ik binnenkwam.
Nadat ik het laatste glas had teruggezet haalde ik een dikke handdoek uit mijn weekendtas. De douchecabine was nog klam en ik begon met de muren, van boven naar beneden, toen de glazen zijkant en deur. Ik moest een beetje boenen, de handdoek nam niet zo makkelijk water op en het hartje wat ik op het glas tekende was nog steeds zichtbaar. Hoe zou ze reageren als ze het zou zien? Ik checkte het doucheputje op achtergebleven haren en spreidde de handdoek uit op de vloer, om ook de nattigheid in de hoekjes weg te maken.
Het was een veredeld studentenhuis. De keuken was gedeeld en iedereen had een eigen, weliswaar grote kamer: een soort studio met een zelfstandige badkamer en toilet. In de keuken werd vaak samen gegeten of een glas wijn gedronken. Niemand deed ooit de deur op slot.
Zittend op de handdoek in de douche zag ik voor me hoe zij hier haar haren uitspoelde, het schuim over haar lichaam bewoog en haar gezicht recht onder de waterstraal hield. Ze is mooi. Zo mooi. Ik kon het nooit laten om ook een douche te nemen en te fantaseren dat ze bij me was. Ik rook dan nog tijden naar haar zeep. Een risico dat ik graag wilde nemen. Ik kon maar geen genoeg van haar krijgen, al wist ik dat dat wel zou moeten. Zeker nu ze zo zou thuiskomen.
Ik wierp een blik op de tijd en moest echt in actie komen. Ik was hier sinds een uur of 11, er was niemand in huis. Alle bewoners hebben een fulltimebaan en niemand is hier overdag. Behalve ik. Zij gaat meestal op de fiets naar haar werk, maar vandaag nam ze de auto, was me opgevallen. Ik hield bij hoe laat iedereen de deur uit ging, zodat ik wist waar ik aan toe was. Nu zag ik voor me hoe ze op de bestuurdersstoel plofte, een sigaret opstak, de muziek aanzette en eindelijk ontspande na een lange dag. Uren, uren kon ik naar haar kijken. Ze had het nooit door.
Nog een laatste keer keek ik om me heen. Het servies was opgeborgen, de kussens lagen op hun plek. De douche was droog en in de hele studio was geen spoor meer van mij te bekennen. Ik propte de dikke handdoek in de tas, zei zachtjes 'tot morgen', en liep de deur uit op het moment dat ik buiten een auto hoorde stoppen.
Vlug stak ik de gang over naar mijn eigen kamer, gooide de tas in een hoek en haalde snel een borstel door mijn haar. Na wat lipgloss en een laatste check in de spiegel liep ik naar de keuken, waar ik een fles droge witte wijn uit de koelkast haalde. Op dat moment kwam ze binnen. 'Wil je ook een glas? Ik ben er wel aan toe, ben ook net thuis.' 'Graag', zei ze, en ze trok haar jas uit terwijl ik twee glazen wijn inschonk.
Ik voelde haar ogen in mijn rug. 'Hoe bevalt het je?' vroeg ze. 'Hoe lang woon je hier nu, twee weken alweer?' Het waren drie weken en vier dagen, maar dat was haar vergeven. Ik gaf haar de wijn en proostte op haar gezondheid. Ooit zou ik haar de mijne maken, maar samen wijn drinken was een goed begin.
*
Nog een kort verhaal lezen?
Klik hier voor het verhaal Geluk, van Nish Barnard.
'Ik was niet op zoek naar iets of iemand. Ik wilde gewoon een fijne avond, goeie muziek, gezelligheid. Er waren meer mensen op dat idee gekomen; het was vol en lawaaiig in het café. De band was al begonnen met spelen en het kostte moeite om vooraan te komen; ook omdat er zoveel bekenden waren die ik onderweg moest begroeten. Voor ik aan het einde van de bar was had ik al een biertje in mijn handen. Toen ik uiteindelijk vooraan naar de band stond te kijken, liep er iemand door mijn beeld waar mijn ogen aan bleven hangen.'
Lees verder...