'Ik kom in het gewone leven nooit iemand tegen die herkenbaar bi+ is. En daarom blijven ook al die rare vooroordelen bestaan. Hoe kun je een bondgenoot zijn? Daar wil ik best wat over leren.'
Steeds zieker worden was al erg genoeg, maar met de ziekte long covid bleek iets vreemds aan de hand, iets dat je gerust een nachtmerriescenario kunt noemen. Ik lees het boek omdat ik zelf al dertig jaar ME heb.
'Door de glaswand had ik iets wonderlijks gezien dat ik beter wilde bekijken. Het oude ziekenhuis, waar Dinie altijd lag, het werd afgebroken. Tientallen jaren ellende zaten er in dat gebouw.'
We waren zo voorzichtig geweest, en toch gebeurde het, we kregen corona. Ik had alleen wat lichte klachten, maar Bianca werd flink ziek met hoge koorts. Ik zorgde voor haar.
Ik durfde niet over meer te beginnen, al had ik hoop. Ik was bang om alles te verpesten. Het zou te mooi zijn om waar te zijn. Ik durfde de vraag niet te stellen. Tot vandaag.
Als ze dit aan haar vriendinnen zou vertellen, zouden ze niet meer met haar om willen gaan. Ze zouden zien dat ze niet normaal was. Ze ging zichzelf niet belachelijk maken.
Denise put ook uit eigen ervaring bij het coachen van anderen: 'Als je alleen als slachtoffer door het leven beweegt, hoef je nooit verantwoordelijkheid te pakken voor je eigen kant.' We spreken haar.
Afknapper of puur natuur? 'Dat haar groeit er niet voor niks. Ik ga er de strijd niet meer mee aan, het hoort bij mij. Bij mijn vrouw zijn. Ik vind het eigenlijk gewoon wel mooi.'
Door gebruik te maken van onze site ga je akkoord met het plaatsen van cookies.